χωρίς τίτλο-Αφιερωμένη στους χωρίς χαρτιά

Συμμετοχή στο festival Mir & φεστιβάλ Νάουσας

βίντεο al.barouak

«Ας είμαστε τεμπέληδες...

...σε όλα εκτός από τον έρωτα, το πιοτό και την τεμπελιά»
Λέσσινγκ

Υπάλληλος συσκευασίας, επίδοξος ταξιτζής, επαγγελματίας τζογαδόρος, ζαχαροπλάστης, κλητήρας, καθαριστής και πόσες άλλες δουλειές δεν έχει κάνει ο Τσινάσκι, το alter ego του Τσαρλς Μπουκόφσκι στον Άνθρωπο για όλες τις δουλειές (εκδ. Οδυσσέας). Του είναι, όμως, αδύνατο να στεριώσει κάπου. Ίσως γιατί θέλει να γίνει συγγραφέας. Όπως άλλωστε και οι μισοί από όσους περιμένουν μαζί του σε κάποια αίθουσα αναμονής, στη σελίδα του βιβλίου που ξέχασα να σημειώσω.
Όσο συχνά τον διώχνουν από τη δουλειά, άλλο τόσο στέλνει διηγήματα στα μεγαλύτερα περιοδικά της Νέας Υόρκης. Οι απαντήσεις, όμως, είναι ευγενικότατες και αρνητικότατες. Όχι δεν πίνει για να τις ξεχάσει. Πίνει γιατί του έχει γίνει τρόπος ζωής. Γιατί πάντα κάποια παρακμιακή γυναίκα που φορά μεταξωτές κάλτσες και κρατά στην αγκαλιά της με λαχτάρα λεχώνας ένα μπουκάλι φτηνό κρασί, τον περιμένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έτοιμη για να παραβγεί μαζί του στο ποτό, στις βρισιές, στο γαμήσι.
Όχι, όχι ο Τσινάσκι δεν είναι όποιος-όποιος. Τον παρεξηγήσατε. Έχει σπουδάσει δυο χρόνια δημοσιογραφία! Βέβαια η ουσιαστική σχέση του με τον «λαμπερό» κόσμο των ΜΜΕ είναι ότι για κάποιο σύντομο (όπως σε κάθε δουλειά του άλλωστε) διάστημα καθαρίζει τα τασάκια απ τα πούρα κάποιων μεγαλοδημοσιογράφων των New York Times.

Σεξ, τζόγος, απολύσεις, αλκοολισμός, μισογυνισμός(;), καθόλου αλτρουισμός κυριαρχούν στο σύμπαν του star-αντικομφορμιστή Τσαρλς Μπουκόφκσι. Κι όλα αυτά με μια γλώσσα προφορική, άμεση, εύστοχη της οποίας οι αιφνιδιαστικές προκλήσεις και οι «αφελείς» αλλαγές κατεύθυνσης προκαλούν γέλιο.
Όσο για την κοσμοθεωρία του: «Ποτέ δεν σε έστελναν στο σπίτι σου, ύστερα από έξι ώρες δουλειάς. Φοβόντουσαν ότι ίσως έτσι σου έδιναν χρόνο να σκεφτείς»


Θες η δαμόκλειος σπάθη της κάθε Γιάννας που διαφεντεύει τις ζωές μας, θες η υποψία ότι η περιπέτεια κρύβεται στο ξεβόλεμα, με οδήγησαν να γράψω αυτές τις αράδες, για εκείνον που αν την είχε μπροστά του θα της έλεγε: «Σας έδωσα το χρόνο μου! Μόνο αυτό είχα να σας δώσω... για να μπορείς εσύ να μένεις στο αριστοκρατικό σου σπίτι και να απολαμβάνεις όλα τα ωραία πράγματα αυτού του κόσμου. Αν έχασε κάποιος σε αυτή την ιστορία αυτός είμαι εγώ.»
Κι έπειτα θα έπινε με μια γουλιά απ' το ουίσκι του και θα απευθυνόταν προς όλους εμάς: «...ουσιαστικά ξεκωλώνεσαι για να κάνεις πλούσιο κάποιον άλλο και είσαι και υποχρεωμένος από πάνω να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που σου δίνει.»

Vita Mi Barouak

"...Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα..."

Θέατρο Ελληνικός Κόσμος
Σηκώνω το χέρι στο πιγούνι σκεπτικός. Η σκηνοθεσία του «Μεφίστο για πάνα» είναι πραγματικά ξεχωριστή. Χρήση νέων τεχνολογιών, οθόνες, κάμερες. Πρώτη φορά είδα καθαρισμό μήλου σε zoom in πάνω απ τα κεφάλια πρωταγωνιστών. Κι όλα αυτά τα μέσα, για να παρουσιαστεί η σατανική γοητεία της εξουσίας. Η υπόκλιση της τέχνης στο μεγάλο αφεντικό, στη συγκεκριμένη περίπτωση στη φασιστική εκδοχή του, καθώς το έργο διαδραματίζεται τη χρονική περίοδο της ανόδου των ναζί στην εξουσία. Κανείς τους δεν πιστεύει ότι εκείνοι που σε κάθε πρότασή τους έστηναν σε περίοπτη θέση τη λέξη ΛΑΟΣ, έκαναν πλέον κουμάντο στη χώρα. Απίστευτο! Οι Ναζί κέρδισαν τις εκλογές.
Διάλειμμα. Το τηλέφωνο χτυπά. Μας λένε ότι κάποιος βρήκε μια γάτα σαλονιού, τη γάτα μας, που χε χαθεί πριν μερικές ώρες. Αφήνουμε την παράσταση στη μέση και φεύγουμε...

Την ίδια ώρα
Ομόνοια. Άντρες της ομάδας Δ, με μηχανές, όπλα, γκλοπς, ορμούν, χτυπούν, γεμίζουν μια κλούβα με μετανάστες, τους στοιβάζουν σαν κοτόπουλα τον ένα πάνω στον άλλο. Προορισμός τους ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, συγνώμη, χώρος υποδοχής μεταναστών ήθελα να πω...

Λίγες ώρες πριν
Ο Καραμανλής έχει πάρει την απόφαση. «Εφόσον το ΛΑΟΣ μας κλέβει ψήφους, εμείς τους κλέβουμε την πολιτική.»

Λίγες μέρες πριν, ευρωεκλογές
(zapping στο δελτίο ειδήσεων του Star)
Μουσικές στη διαπασών, κορμιά λικνίζονται αισθησιακά, ένα παραγεμισμένο μπούστο σκύβει στο φαλό-μικρόφωνο και λέει: «Αν θα πάω να ψηφίσω; Μα εδώ είναι Μύκονος!»

Μερικά νησιά πιο κει
Μια παρέα «αναρχικών» συζητά με ένταση γύρω από μια φωτιά σε κάποια παραλία. Ο σοφότερος απ όλους λέει:
«Οι ηλίθιοι νομίζουν πως με τις εκλογές μπορεί να αλλάξει κάτι. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει με τις εκλογές, απολύτως τίποτα.»

Μια θάλασσα παραπέρα
Τα μυστικά exit poll έχουν φτάσει στο γραφείο του Μπερλουσκόνι.
«Θρίαμβος!», γυρίζει και λέει ο Media-Καίσαρας στο Φίνι που κάθεται αντίκρυ του, το νούμερο δύο του κόμματος του, γνησίως μεταφασίστας.
Εκείνος χαμογελά. Τώρα ίσως καταφέρει να πηδήξει την εγγονή του Μουσολίνι.

Αφγανιστάν
Ένας έλληνας στρατιώτης σημαδεύει, για πλάκα, κάποιον νεαρό Αφγανό που τρέχει μες το σκοτάδι. Πίνει μια γουλιά ούζο. Γελά τρανταχτά.

Επιστροφή στο πληκτρολόγιο του PC
Η κοινωνία του θεάματος σε όλο της το μεγαλείο.
Η αλλοτρίωση σε μορφή πανδημίας.
Αναρωτιέμαι: «Λες να φταιω λίγο κι εγώ;»
Cut.
Ζοοm.
Μια μύτη μετανάστη σπάει από ένα κλομπ, κραυγή, αίμα!
Μια φωνή ακούγεται απ’ το βάθος της σκοτεινής αίθουσας ή μήπως ήταν απ τον καναπέ: «Αφού είναι παράνομος! Κάποιος είπε ότι θα τους φορέσουν και άστρο στο στήθος. Ευτυχώς, γιατί το καλοκαίρι τα παιδιά γίνονται μαυροτσούκαλα, σαν τα δικά τους...»

Vita Mi Barouak

Τεράστιες κοιλιές VS τερατόμορφες μασέλες

Στέκομαι μπροστά σ’ ένα περίπτερο. Κοιτάζω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι τίτλοι, τα γραφήματα, τα σκίτσα πλέκονται όλα μαζί και γίνονται μια ιστορία με μπλε και πράσινα καρτούν μπροστά στα μάτια μου. «Είστε κλέφτες», λένε τα πράσινα καρτούν με τις τεράστιες κοιλιές «Κι εσείς είστε», απαντούν τα μπλε με τις τερατόμορφες μασέλες. «Ναι αλλά εσείς είστε περισσότερο κλέφτες», ουρλιάζουν οι πράσινες κοιλιές «Όχι εσείς είστε περισσότερο κλέφτες...» Και πάει λέγοντας.
Ταράζομαι, συνέρχομαι, τα γράμματα παίρνουν πάλι τη θέση των καρτούν. Η ματιά μου στέκεται σε ένα γκάλοπ για τις ευρωεκλογές. Ψηφίζουμε τους εκπροσώπους μας στο ευρωκοινοβούλιο, το οποίο από ότι έχω καταλάβει, δεν έχει καμιά ουσιαστική παρέμβαση στα τεκταινόμενα των Βρυξελών. Οι επίτροποι ναι, οι επιτροπές βεβαίως, η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα φυσικά, αλλά το κοινοβούλιο όχι.
Παρόλα αυτά οι ευρωεκλογές είναι μια αφορμή να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας. Αντί να βγούμε να τα κάνουμε λαμπόγυαλο, χίλιες φορές να τους μαυρίσουμε με χάρη. Κοιτάζω τις δημοσκοπήσεις με ελπίδα. Κι όμως. 7 στους 10 (και λίγους λέω) θα ψηφίσουν τους πράσινους και τους μπλε. Χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος ακυβερνησίας, χωρίς να πρέπει να διαλέξουν οπωσδήποτε κάποιον από τους δυο, θα επιβραβεύσουν τις παραγραφές του Βατοπεδίου, των ομολόγων, της Siemens και όλων των άλλων ανδραγαθημάτων των πράσινων και των μπλε καρτούν.
Είναι που πάνε τα μαγαζιά μας καλά. Και από αυξήσεις μισθών άλλο τίποτα. Είναι που η ανεργία δεν παραμονεύει στη γωνία και η Κρίση είναι ένα άσχημο όνειρο.
Εύγε μας!
Κλείνοντας θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι σχετικά με τους πράσινους. Λέγοντας πράσινους εννοώ φυσικά τους Πασόκους, όχι τους οικολόγους πράσινους. Μη γελάτε, αυτά πρέπει να ξεκαθαρίζονται. Γιατί μπορεί και οι μεν και οι δεν να μιλάνε για πράσινη ανάπτυξη (όπως άλλωστε και οι κύριοι του environmental marketing των μεγάλων εταιριών) μπορεί και οι δυο να είναι απόντες από τα οικολογικά κινήματα, τουλάχιστον εκείνα στην Αθήνα (έτσι λένε οι ριζοσπάστες οικολόγοι) αλλά σε ότι έχει να κάνει με παραγραφές, σκάνδαλα και λοιπά σπορ δεν τίθεται ζήτημα παρανόησης...

Vita Mi Barouak

ΤΟ 13ο ΥΠΟΓΕΙΟ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του βιβλίου μου Το 13ο Υπόγειο
(εκδ. Μπαρτζουλιάνος)
που θα γίνει την Τετάρτη 13 Μαϊου και ώρα 20:30
στον Πολυχώρο BACARO, Σοφοκλέους 1, Αθήνα
(Στάση ΜΕΤΡΟ, Πανεπιστήμιο)

Θα μιλήσουν οι:
Ελένη Γκίκα, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας
Περικλής Κοροβέσης, συγγραφέας, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Πέτρος Τατσόπουλος, συγγραφέας

Θα συντονίσει ο Λάμπρος Σκουζάκης, κριτικός λογοτεχνίας (ιστολόγιο "Πανδοχείο", Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας)
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η ηθοποιός Ιωάννα Μυλωνά.

ΥΓ. Θα ακολουθήσουν μουσική, αλκοόλ και τα πέπλα της νύχτας θα πέσουν ...

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

Εξάρχεια, Νοσότρος, 2008. O Λεωνίδας Χρήστακης είχε αποσυρθεί σε μια γωνιά και φουμάριζε την πίπα του. Η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου είχε μόλις τελειώσει. Στο βάθος, έστεκε στο bar μια κουνιστή και λυγιστή κοπελιά, με ροδοκόκκινα μάγουλα και πρόστυχο κορμί. Περνώντας από μπροστά μου και κατευθυνόμενη προς το μέρος του Χρηστάκη διαπίστωσα ότι μύριζε αλκοόλ και καύλα, ενώ το πάνω μέρος του μικροσκοπικού της εσώρουχου έπαιζε κουκλοθέατρο έξω από το χαμηλοκάβαλο τζιν της. Έφτασε ένα μέτρο από τον Χρηστάκη, κοντοστάθηκε αναποφάσιστα κι έκανε μεταβολή. Ο Χρηστάκης τη σκάναρε με την άκρη του ματιού του, αλλά δεν έδωσε σημασία. Βρισκόταν στην κυριολεξία στο δικό του, μοναδικό κόσμο, που πριν λίγο είχε αποκαλύψει ο Ρόμβος με τη βοήθεια των εύστοχων παρεμβάσεων του Χρηστάκη.

Η... Καυλιάννα κοντοστάθηκε ανάμεσα σε νέους, γέρους κι επίδοξους αβαντ γκαρντ που συζητούσαν όρθιοι για τα παλιά, μην γνωρίζοντας φυσικά, ότι ο Δεκέμβρης του 2008 κυοφορούνταν κάπου εκεί γύρω.
Συνέχιζε να κοιτά «απειλητικά» τον Χρηστάκη. Πήρε ένα βιβλίο του απ τον πάγκο και πλησίασε αποφασιστικά στο τραπέζι του.
Ήταν μόνος και κάπνιζε σκεφτικός.
Ίσως οραματιζόταν το μεγάλο ταξίδι.
Έκατσε δίπλα του.
Τον κοίταξε στα μάτια.
Εκείνος συνέχιζε να καπνίζει το τσιμπούκι του, δεν της έδινε σημασία.
Ξαφνικά εκείνη άνοιξε το βιβλίο, το ακούμπησε στο τραπέζι και το χτύπησε με τη γροθιά της, με όλη της τη δύναμη μια, δυο, τρεις. Τράνταξε η γης, στην προσπάθειά της να το τιθασεύσει στη σελίδα που ήθελε. Και ξανά. Και ξανά. Τα ρουθούνια της έφτυναν θειάφι. Γύρισε και τον κοίταξε πάλι επίμονα, αλλά εκείνος συνέχιζε να ατενίζει αδιάφορος το πλήθος.

Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που είδα από κοντά τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Έχω ακούσει εκατοντάδες φορές τις σχιζοφωνητικές απαγγελίες του και άλλες τόσες ιστορίες για εκείνον από φίλους κι εχθρούς του. Ήταν εκδότης, συγγραφέας, ζωγράφος, μουσικός, κάτι τελείως διαφορετικό. Αναρχικός; Ιδεολογικά, νομίζω, σχεδόν απροσδιόριστος. Κατά τη γνώμη μου, επιτρέψτε μου να πω, ο παππούς της ελληνικής αντικουλτούρας.
Εκείνος που πάνω απ όλα μας δίδαξε
ότι πέρα του καλλιτεχνικού κομφορμισμού
υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν και σου εύχονται καλό ταξίδι!


Από τα σχιζοφωνητικά:




Vita Mi Barouak

Φωτογραφίες από την εκδήλωση για Το 13ο Υπόγειο στην Πρέβεζα

Με σόκαρε ευχάριστα, η εκδήλωση στην Πρέβεζα. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα. Προβληματισμένα, συγκινημένα, χαρούμενα πρόσωπα άκουσαν σιωπηλά τους ομιλητές που ήταν καταπληκτικοί. Τους ευχαριστώ πολύ, για όσα όμορφα είπαν σχετικά με την πλοκή, τη φαντασία, το ερωτικό στοιχείο του βιβλίου, αλλά κυρίως γιατί αποκωδικοποίησαν και τόνισαν τις κοινωνικοπολιτικές μου θέσεις για τη γενιά μας και το σύστημα. Η βραδιά έκλεισε κάνοντας σπονδή με τσίπουρο στο άγαλμα του Καρυωτάκη...
Τους ευχαριστώ όλους, μέσα απ την καρδιά μου.